472

من چقدر تلاش کردم برای زندگیم، دست و پا زدم، توی خونه نشستم توی وقتی همه پی گشت و گذار بودن.

اما چی شدم؟! یه کارشناس ارشد بیکار که نشسته توی خونه و عرضه هیچ کاری نداره...

اون موقع که صبح ساعت پنج بیدار میشدم تا ساعت دوازده شب درس میخوندم برا کنکور، بقیه دنبال دوست پسر پیدا کردن بودن.

وقتی دانشگاه قبول شدم و رفتم مشهد، نمیگم توی دانشگاه بچه درس خون بودم، نه، اصلاٌ، اما همون موقع همه باز هم دنبال این بودن که پیشنهادای زیادی داشته باشن و با پسرا دوست بشم، اما من با وجود اینکه استاد دانشگاه خواستگاری کرد، چندتا مورد خیلی پاپیچ داشتم اما بازم نگاه هیچکدوم نکردم.

بعد از دانشگاه همه باز هم دنبال دوست پسراشون بودن، من خودمو حبس کرده بودم توی خونه برا کنکور ارشد میخوندم، وقتی زانوهام از درد متورم شده بودن، نمیتونستم راه برم و بشینم، چی شد؟! یه سال قبول نشدم، اما دوباره امتحان دادم وبالاخره قبول شدم.

و الان همونایی که سر به هوا بودن خیلی موفق تر از من شدن!

نمیدونم کجای کارم اشتباه بود.

وقتی لج کردم و بعد شیش سال پس زدن علیرضا، خواستم مثل بقیه دخترا باشم، نشد، دیگه دیر شده بود برا هرکاری. دیگه نمیتونستم خودمو تغییر بدم...

الان یه کارشناس ارشد رشته فنی بیکار که حتی نمیتونه با علیرضا درست رابطه برقرار کنه و حرف بزنه، میتونه ازش به عنوان یه آدم موفق یاد کرد؟!

حیف اون همه تلاش و سختی برای رسیدن به هدفهام...

هدفهام قیافه های قشنگی داشتن، اما توشون خالی بود...

الان فهمیدم که از همون اول راه رو اشتباه اومدم، اما دیگه برای دور زدن و برگشتن خیلی دیر شده.

همیشه با خودم میگفتم، سروناز بالاخره خدا جواب تلاش هاتو میده. اما چی شد؟

بغض داره خفم میکنه...

کسایی که از من زحمت کمتری کشیدن چقدر موفق هستن، من به کجا رسیدم بعد از این سختی؟!

هیـــــــــــــــچ جــــــــا...

حتی هیچ وقت به چشم هیچ کس نیومدم...

البته اینکه به چشم هیچ کس نیومدم به خاطر اینه که آدم ساکت، آروم و کم حرفی هستم...

هدفم دکترا بود

چه توی ایران، چه خارج از ایران مثل همــــــــه دوستام...

اما واقعاً امروز سرد شدم...

دیگه نمیخوام بخونم.

دلم برای پایان نامم میسوزه.

چقدر زحمت کشیدم، چقدر تشویق شدم از طرف همه.

چه فایده؟!

عالم بی عمل به چه ماند؟؟؟؟

تمام حرف های نگفته ام...