459

وقتي به زندگي خودت نگاه ميكني و ميبيني به هيچي نرسيدي... وقتي كه شدي مثل پيرزناي دوره رضاشاه، بدون هيچ عرضه اي، بدون هيچ تخصص و هنري... ميتوني هدفي داشته باشي واسه ادامه!

وقتي ميبيني دونه دونه آدماي اطرافت دارن يه ماري ميكنن واسه زندگيشون و فقط تو هستي كه نشستي بدون حركت، فلج...

وقتي ميشنوي اون يكي تخصص قبول شده به خودت مياي كه چقد از زندگي عقبي. البته عقب نيستم. كلاً جا موندم از زندگي و پيشرفت.

من فقط تونستم سواد داشته باشم كه بتونم بخونم و بنويسم. با آدمايي كه دانشگاه نرفتن و تلاش نكردن واسه درس يكي هستم، چه بسا عقبتر از اونا.

كاش ميشد حدقل يه دلخوشي داشتم

تمام حرف های نگفته ام...