دویست و دوازده

هفت هشت روزی هست که آبادانم.

فکرمو از درس و پایاننامه و استاد خالی کردم. اما هربار که گوشیم زنگ میخوره دست و پام میلرزه تا برسم به گوشی، ترس از اینکه استادم باشه...

اما کمی تا قسمتی خیالم راحته، دو نفرو پیدا کردم که احتمالا کمکم کنن برا نرم افزار. یکی مشهد و دیگردانشگاه علوم فنون دریایی خرمشهر، ولی اون مشهده بهتره ولی خیلی دوره. اگه خرمشهر اوکی بشه خیلی واسه من بهتره. راحت راحت میشم.

تمام حرف های نگفته ام...