دویست و هجده

مامان دلمو شکست. خیــــــــلی ناراحتم ازش. چند ثانیه تحمل نکرد برا خودش حکم صادر کرد و رفت!!... بدرک مثل همیشه باید خفه بشم.

+به اندازه کافی توی کشور افسردگی و ناراحتی داریم... دو ماه عزاداری رو کجای دلم بذارم؟! دوماه ترس و لرز از همه. جرئت نکنی اون لباسی رو که دوس داری بپوشی چون رنگش شاده! چون اگر ببینن میگیرن میبرن چوب توی ماتحتت میکنن!... بابا بس کنید

یه صداهای خوفناکی داره از بیرون میاد!!! مردم چون جرئت شادی کردن ندارن از محرم به عنوان کارناوال شادی استفاده میکنن

کاش همه همینقدر که ظاهر سازی میکردن با ایمان و مومن بودن. خدا شاهده ایران گلستون میشد.

اینایی که همه جا میبینیم سینه چاک امام حسینن. این اراذل اوباشی که با قمه میکوبن تو سر خودشون؛ چه فرق با درویشا دارن؟! چرا کار اونا و اعتقاد اونا خلافه! و اعتقاد اینا خلاف نیست! اونا شیفته ی حضرت علی هستن و اینا شیفته ی امام حسین...

کمی انصاف لطفاً، کمی شعور لطفاً.

راه فراری از این خرابه ای که اسمش ایرانه ندارم... باید آرزوی یه زندگی امن و راحت و بدون دخالت کسی رو با خوذم بگــــــــــــــور ببرم. پس یک عدد گور لطفاً...

تمام حرف های نگفته ام...