دویست و هفده

هنـــــــــوز مثل همیشه و هرروز درگیر زندگی پوچ و بی هدفم هستم...

واقعاً هیچ هدفی ندارم فعلاً.

الکی و سرزبونی درباره دکتری با مامان حرف میزنم، اونم فقط برای اینکه مامان امیدواربشه به من!...

در صورتیکه خودم خیـــــــــلی وقته قطع امید کردم، به حدی که کارای پایان نامه رو رها کردم و هیچ تمایلی برای انجامشون ندارم.

کاش یکی پیدا میشد منو هل بده. کاش میشد شب میخوابیدم و صبح که بیدار میشدم حداقل 7-8 سالی جلو میرفتم.

کـــــــــــــاش...

تمام حرف های نگفته ام...